امشب آسمان آبی سینه ام باز هم ابری شده ، هوای گریه و بغض

 دارم ، گریه ای بس سخت و طولانی، می خواهم انجماد

خاطرات تلخ گذشته را در وجودم ذوب کنم و باز هم گوشه

چشمی به روزهای خوب آشنایی بیاندازم روزهایی که تو دلواپس

کوچکترین غم و غصه من بودی شاید مهربانتر از مادر،

 دلداریم می دادی، روزهایی که درد مرا به جان و دل

می خریدی و غبار از توهمات زندگی من می زدودی. روزهای

خوب گذشت و جای خود را به روزهایی داد که تیغ بی رحم

جدایی را بر پیکره ام فرود آورد، حال من اسیر توام شبها را

به یاد تو سر بر بالین می گذارم و روزهای سرد خود را به امید گرم

 دیدار تو پلک بر هم نمی گذارم. نمی دانم چه کنم و چه به گویم

فقط این نغمه مرا بخوان که : آنکه بی جرم رنجید و به تیغم زد

 و رفت ، بازش آرید خدا را که جزایی بکنیم.